
A prostatite é unha enfermidade inflamatoria aguda ou crónica da próstata.
A patoloxía está moi estendida, xa que é a razón de máis dun terzo de todos os homes que visitan un urólogo.
Nos últimos anos, a incidencia de prostatite aumentou. Isto probablemente sexa promovido por un estilo de vida sedentario, que leva ao estancamento do sangue nos órganos pélvicos, unha vida sexual irregular, trastornos do sistema inmunitario e outros factores.
No noso artigo aprenderás como é a prostatite, por que e como se desenvolve, que manifestacións clínicas hai e que principios se aplican no diagnóstico e tratamento desta patoloxía, onde as técnicas fisioterapéuticas tamén son de gran importancia.
Por que e como se desenvolve a enfermidade
Hai moitas causas coñecidas de prostatite e, por regra xeral, xorde da acción simultánea de varias delas sobre a próstata.
Hai un concepto de prostatite bacteriana e bacteriana.
A próstata segrega un líquido que ten un efecto nocivo sobre as bacterias, é dicir, h. un órgano san non contén microorganismos. A violación das funcións da glándula ou os cambios na súa estrutura convértense nun requisito previo para o desenvolvemento dun proceso infeccioso, é dicir, en realidade é secundario.
Os patóxenos máis comúns que causan prostatite:
- coli;
- Pseudomonas;
- Klebsiella;
- Proteus;
- enterococos;
- corinebacterias;
- algúns estafilococos;
- micoplasma;
- clamidia;
- Trichomonas.
A infección entra na glándula prostática de diferentes xeitos:
- elévase ao longo da uretra (con uretrite ou durante o cateterismo, buxeaxe da vexiga);
- con fluxo sanguíneo de focos distantes de infección (con pneumonía, amigdalite, carie e outras enfermidades);
- con fluxo linfático en enfermidades inflamatorias dos órganos adxacentes á próstata (cistite, proctite, orquite, hemorróidas e outros).
O principal factor no desenvolvemento da prostatite é o estancamento do sangue venoso nos órganos pélvicos - o que leva a un deterioro do abastecemento de sangue á próstata e unha reacción inflamatoria posterior.
A vida sexual irregular e as relacións sexuais incompletas tamén aumentan o risco de desenvolver inflamación na próstata, xa que neste caso as secrecións non drenan dos folículos: estancándose e créase un bo ambiente para a propagación das infeccións. Ademais, a secreción estancada é parcialmente absorbida no sangue e convértese nun antíxeno - o corpo comeza a producir anticorpos contra ela - desenvólvese un proceso autoinmune.
Tipos de prostatite
Dependendo da natureza do curso clínico, faise unha distinción entre prostatite aguda e crónica.
Ata o 10% da prostatite crónica son de natureza bacteriana, o 90-95% son procesos inflamatorios non bacterianos.
Este último, pola súa banda, clasifícase segundo a súa composición:
- cun aumento do nivel de leucocitos na secreción;
- sen aumentar o nivel de leucocitos na secreción.
Algúns expertos identifican outra forma da enfermidade: a prostatite asintomática, pero outros non consideran esa posibilidade e consideran que esta patoloxía é a mialxia e non unha enfermidade da próstata.
Síntomas
O cadro clínico das formas agudas e crónicas da enfermidade é diferente, polo que consideraremos cada unha delas por separado.
Prostatite aguda
Distínguense as seguintes formas (etapas):
- Catarral (a parede dos condutos das células da próstata está parcialmente afectada). Progresa sen síntomas pronunciados. O estado do paciente é satisfactorio; A temperatura corporal está dentro do intervalo normal ou elevada a valores subfebriles. Un home quéixase dunha sensación periódica de pesadez no perineo, que é máis pronunciada cando está sentado, e dunha dor leve. Ás veces, a micción faise un pouco máis frecuente. O proceso pódese resolver de dúas formas: ou desaparece por si só despois de 10-14 días, ou se transforma en prostatite folicular.
- Folicular (acinos individuais (células da glándula) da próstata están afectados). A enfermidade comeza de forma aguda cun aumento da temperatura corporal ata niveis febriles (38-39 °C) e escalofríos. Os pacientes quéixanse de dor severa na zona perineal, incluíndo o ano e o pene, así como dor durante os movementos intestinais. A micción é dolorosa, frecuente e, nalgúns casos, difícil. Nesta fase, o paciente debe recibir o tratamento axeitado: se comeza a tempo, os síntomas da enfermidade resolvense despois dunha semana e a persoa recupera. Se non se proporciona unha terapia completa, o proceso patolóxico segue desenvolvéndose e convértese en prostatite parénquimatosa.
- Parénquima (a maioría dos acinos, os seus condutos e o tecido intersticial están implicados no proceso patolóxico). A enfermidade é grave: a temperatura corporal do paciente sobe a 40 ° C ou máis, estremece, hai debilidade grave e perda de apetito. Sente unha dor intensa no perineo e no recto, especialmente cando está sentado e defeca. A próstata está gravemente inchada, o lume dos conductos excretores está obstruído con secreción purulenta e mucosa, que non ten vía de drenaxe; A próstata está agrandada e tensa. A micción é difícil, nalgúns casos hai retención aguda, así como retención de feces e flatulencias. Se o tecido pélvico está implicado no proceso patolóxico, o paciente sente unha dor aguda, moitas veces pulsante na parte inferior do abdome e o seu estado empeora.
- Absceso de próstata (unha cavidade dentro dela chea de masas purulentas). Flúe con forza; Os síntomas de intoxicación exprésanse claramente: a temperatura corporal sobe a 40 ° C e máis, o paciente está letárgico, débil, a súa conciencia está deteriorada, está delirante. Todos os signos da fase parenquimatosa da enfermidade están presentes, pero son máis pronunciados e hai unha radiación de dor cara á lesión. Na fase de formación do absceso, a condición do paciente é grave, os síntomas son vivos. Se o absceso xa se formou e está limitado ao tecido adxacente, o paciente séntese mellor e cre que se está a recuperar, aínda que este non é absolutamente así. Cando se rompe o absceso, as masas purulentas estendense nos tecidos e nos órganos pélvicos: desenvólvese o flemón e, en ausencia de atención médica oportuna, prodúcese un choque bacteriémico, a urosepse.
Prostatite crónica

Os principais síntomas da prostatite son dificultade para ouriñar e dor na próstata.
A enfermidade progresa en episodios que alternan entre unha fase activa e unha fase de remisión. Hai outra fase - latente (cando hai signos clínicos da enfermidade, pero non se expresan claramente).
Todos os signos de inflamación crónica da próstata pódense dividir en catro grandes grupos:
- Síndrome de dor Esta é unha das principais manifestacións clínicas desta patoloxía. A dor pode ocorrer en repouso, durante a micción ou durante as relacións sexuais. A intensidade varía moito desde unha sensación de incomodidade e pesadez apenas perceptible ata sentimentos angustiantes. A dor localízase na propia zona da próstata e adoita irradiarse ao sacro, perineo, testículos, pene ou recto.
- Trastornos urinarios. Son diferentes para diferentes pacientes. A micción pode ser frecuente, difícil, ter un fluxo débil e ser dolorosa en diversos graos. Pode ocorrer un impulso súbito de ouriñar.
- Trastornos da función sexual. Pode ocorrer dor de erección, debilitamento ou exaculación precoz.
- Trastornos neurolóxicos. Estes inclúen somnolencia diurna, fatiga, debilidade xeral, mal sono durante a noite, mareos, sudoración, redución da capacidade de traballo e da capacidade de percibir nova información.
O resultado da prostatite crónica pode ser a esclerose da próstata - a substitución de parte ou todo o órgano con tecido cicatricial. O paciente quéixase dunha micción prolongada, a sensación de que a vexiga non está completamente baleirada, unha fina corrente de orina, unha dor apagada e leve no perineo, por riba do óso púbico e no recto.
Principios de diagnóstico

Para sospeitar de prostatite aguda nun paciente, é suficiente que un médico escoite e avalie as súas queixas, a súa vida e o seu historial médico, así como realizar un exame dixital da próstata a través do recto (o especialista atopa unha próstata agrandada que é dolorosa ao tacto).
Un exame de ultrasóns, no que se insire un sensor no recto, axuda a confirmar o diagnóstico.
Ao diagnosticar a prostatite crónica, tamén son de gran importancia os datos da enquisa do paciente e os resultados dun exame dixital do recto. A natureza dos cambios na glándula é diferente nesta forma da enfermidade: un ou ambos lóbulos están agrandados, teñen unha consistencia pastosa, teñen áreas individuais de compactación e o ton do órgano diminúe. Se se produce esclerose prostática, é unha formación cunha densidade semellante á cartilaxe. Como regra xeral, a glándula é máis densa arredor da circunferencia que no centro (este fenómeno chámase "síntoma de fouce").
Para aclarar o diagnóstico, o paciente pode prescribir:
- Exame da secreción da próstata ao microscopio (o nivel de leucocitos aumenta, o medio é alcalino e o nivel de macrófagos tamén é superior ao normal) e sementeira nun medio nutritivo (probablemente crecen nel cultivos de bacterias que causan a enfermidade).
- Unha mostra de orina de tres vasos (na terceira parte o nivel de leucocitos estará por riba do normal, e nos outros dous non superará os seus límites).
- Exame do exaculado (o nivel de leucocitos e eritrocitos aumenta, detéctanse bacterias).
- Ecografía da próstata con ou sen Doppler cor. Pódese realizar por calquera método, pero a información máis valiosa é o exame a través do recto (transrectal).
- Biopsia de próstata. A punción realízase como parte dun exame de ecografía transrectal. O método de diagnóstico máis informativo, pero non moi utilizado.
Diagnóstico diferencial
Ao realizar o diagnóstico, é importante que o médico recorde as enfermidades que poden ocorrer de forma similar á prostatite aguda e crónica, en particular:
- uretrite;
- cistite;
- tuberculose prostática;
- cancro de próstata;
- adenoma ou hiperplasia benigna da próstata;
- Enfermidades do recto.
En caso de dúbida, prescríbense métodos de exame adicionais ao paciente para o diagnóstico diferencial.
Tácticas de tratamento
Dependendo da situación clínica específica, o tratamento pódese realizar de forma ambulatoria ou no hospital, de forma conservadora ou cirúrxica. Na fase subaguda e durante a remisión da enfermidade, a terapia con factores físicos é unha boa adición ao tratamento.
Na forma aguda da enfermidade, o paciente debe permanecer na cama, comer unha dieta suave e beber moita auga.
Pódese prescribir medicamentos dos seguintes grupos:
- Antibióticos (ou antibióticos de amplo espectro - cefalosporinas, aminoglicósidos ou tendo en conta a sensibilidade dos microorganismos a un determinado medicamento);
- para a desintoxicación - infusión de solucións;
- para reducir a actividade do proceso inflamatorio, reducir o inchazo e aliviar a dor - AINE;
- para aliviar os espasmos dos músculos lisos da próstata e do tracto urinario - antiespasmódicos;
- para mellorar as funcións inmunitarias - inmunomoduladores;
- para reducir a alergenicidade do corpo - antihistamínicos;
- para normalizar a micción - bloqueadores alfa;
- normalizar a circulación sanguínea nunha glándula afectada por inflamación crónica - preparados de orixe biolóxica;
- activar procesos de reparación - encimas proteolíticos;
- para trastornos hormonais: terapia de reemplazo hormonal.
Se se formou un absceso na próstata, é necesaria unha intervención cirúrxica urxente. O tratamento cirúrxico tamén se realiza para a esclerose da próstata.
Fisioterapia

Os pacientes que sofren de prostatite poden recibir masaxe de próstata.
A fisioterapia úsase a miúdo para a inflamación da próstata. Os seus métodos perseguen os seguintes obxectivos:
- reducir a actividade do proceso inflamatorio ou eliminalo completamente;
- reducir a gravidade da dor;
- Elimina o bloqueo na próstata e restablece o fluxo sanguíneo normal nela.
- retardar o proceso de esclerose do tecido prostático;
- Mellorar as funcións da inmunidade local e xeral.
Os seguintes métodos de tratamento físico pódense prescribir ao paciente:
- Con efectos antiinflamatorios:
- terapia de ultrasóns;
- terapia con microondas;
- terapia UHF;
- Terapia con láser infravermello (o efecto exercese sobre o perineo, o pene ou os vasos femorales; ademais do efecto antiinflamatorio, o procedemento activa os procesos de restauración dos tecidos danados);
- Ultrafonoforese de fármacos antibacterianos (garantiza a penetración profunda do fármaco nos tecidos e crea unha alta concentración no foco patolóxico; o ultrasón mellora o efecto do antibiótico).
- Con efecto analxésico:
- electroforese de analxésicos (especialmente novocaína);
- terapia diadinámica;
- Terapia de corrente modulada sinusoidal ou terapia SMT (ademais da supresión da dor, afecta o ton da próstata, normalízaa e tamén mellora o fluxo sanguíneo nos vasos que abastecen a próstata);
- Irradiación ural en doses eritematosas.
- Prevenir a esclerose tisular:
- Masaxe prostática (mellora a saída de secrecións das células e activa a circulación sanguínea nos vasos; o método está contraindicado en grandes hemorróidas, fisuras anais, áreas de dor ou bultos na próstata);
- Electroforese de encimas proteolíticos (aloe) ou ioduro de potasio (mediante a técnica transversal);
- Terapia magnética (activa o fluxo sanguíneo nos vasos da próstata e os procesos de restauración dos tecidos danados, mellora a fluidez do sangue);
- terapia SMT (dilata os vasos sanguíneos, restaura a función sexual);
- Peloidoterapia (utilízanse turba e barro limo; o procedemento mellora a microcirculación e activa os procesos rexenerativos);
- Baños de sulfuro de hidróxeno (especialmente indicados en casos de conxestión severa na piscina);
- Microenemas con auga sulfurada de hidróxeno con novocaína.
- Fortalecemento das funcións inmunes:
- Electroforese de fármacos inmunomoduladores: activa a inmunidade xeral e local;
- aeroterapia;
- Talasoterapia (ten un efecto positivo sobre o sistema nervioso, aumenta a adaptabilidade do corpo).
Os métodos de tratamento non tradicionais da prostatite crónica inclúen hirudoterapia e acupuntura. Tamén se utiliza a fisioterapia.
Nalgúns casos clínicos, non se recomenda a fisioterapia. Estes son:
- neoplasias malignas da próstata;
- Adenoma (ou hiperplasia benigna) da próstata en estadio III.
Tratamento de spa
O tratamento de sanatorio pódese recomendar a persoas que sofren de prostatite crónica en remisión.
O tratamento en sanatorios está contraindicado en caso de prostatite tuberculosa, estenosis uretral, patoloxía do cancro ou adenoma de próstata en estadio III.
Prevención e prognóstico
A prevención da prostatite aguda consiste en previr o impacto no corpo de todos os factores que provocan a enfermidade (é dicir, un home debe levar un estilo de vida activo, manter relacións sexuais regulares, tratar rapidamente a uretrite e a cistite e evitar a propagación do proceso infeccioso á próstata). Se se produce prostatite aguda, debe buscar inmediatamente axuda médica e someterse á terapia adecuada para evitar a súa transformación en inflamación crónica.
A prevención de recaídas inclúe todas as medidas descritas anteriormente, así como os tratamentos regulares de recaídas prescritos por un médico.
O prognóstico para a fase inicial da prostatite aguda, sempre que busque axuda dun especialista de forma oportuna, é favorable: a enfermidade remata cunha recuperación completa. Se a enfermidade progresou e se desenvolveu a urosepse, o prognóstico é cuestionable: a morte é moi probable.
O pronóstico da prostatite crónica é relativamente favorable - é case imposible desfacerse da enfermidade, con todo, non leva á morte, pero ocorre con recaídas frecuentes, o que empeora significativamente a calidade de vida do paciente.
Conclusión
A prostatite pode ocorrer en forma aguda ou crónica. En todo caso, cómpre un tratamento oportuno, adecuado e integral, no que tamén xogan un papel importante as técnicas fisioterapéuticas.





















